Mijn missed abortion, de echo

Mijn missed abortion

Op 5 september had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik ben zwanger, we krijgen een kindje!

Wat waren we blij, want ik had nooit verwacht dat het in de eerste ronde raak zou zijn. Ik ging er van uit dat het 1 – 1,5 jaar zou kunnen duren. Naast deze blijdschap kwamen ook meteen de twijfels. Het kan altijd mis gaan en daarbij voelde ik helemaal niets vreemds aan mijn lichaam. Ik had geen symptomen, maar een week later kwam daar verandering in. Ik voelde steekjes in mijn buik, precies hetzelfde als vlak voor / tijdens mijn menstruatie. Maar ik had er een goed gevoel over, er was natuurlijk van alles gaande in mijn baarmoeder, er groeide gewoon een kindje in! Weer een week later kwam de vermoeidheid opzetten. Vooral in de middag op het werk werd ik overvallen door de moeheid.

De eerste echo
De maandag na mijn positieve test belde ik de verloskundige met het nieuws dat ik zwanger was. Ik gaf aan dat mijn vorige menstruatie anders was verlopen dan normaal, dus de verloskundige wilde me graag in het weekend al zien. Ze dacht dat ik misschien een maand verder was en daarom hadden we op 12 september de eerste inwendige echo. Er was eigenlijk nog niets te zien, behalve dat de slijmvliezen verdikt waren en er was een beginnende holte te zien. Er was zeker iets in ontwikkeling, maar waarschijnlijk was ik pas zo’n 4 weken en 6 dagen zwanger. Ik was wel een beetje teleurgesteld omdat ik dacht minstens een week verder te zijn. We mochten kiezen of we een week later weer terug zouden komen, of twee weken later. We kozen voor het laatste. Het kindje zou dan rond de 6/7 weken zijn en dan zouden we ook zeker een hartje zien kloppen, mocht alles goed zijn.

De tweede echo
Deze twee weken leken voorbij te kruipen, maar achteraf gezien zijn ze voorbij gevlogen. Het was 26 september, een zaterdagochtend. Ik was ontzettend nerveus omdat ik bang was dat we weer teleurgesteld werden doordat het misschien nog te klein was of dat het hartje niet zou kloppen. Maar aan de andere kant had ik ook hoop. Misschien zagen we wel al beginnende armpjes en beentjes! Ik had gelukkig meer symptomen en geen bloedverlies of krampen gehad, dus dat gaf me wel goede hoop. De verloskundige probeerde eerst een uitwendige echo te maken. Ze zag vrij snel iets, maar daarna wilde ze liever weer een inwendige echo maken zodat we beter beeld hadden. Op de inwendige echo zagen we nu een duidelijke holte, de vruchtzak met daarin een wit bolletje. Dat was het vruchtje en het minder duidelijke bolletje wat eraan vast zat, dat was de dooierzak. Ik keek gespannen mee maar ik zag geen beweging. Uiteindelijk zei de verloskundige dat ze iets zag kloppen. Een klein pixelstreepje. Dennis en ik zagen het toen ook, dat was het hartje! De verloskundige dacht dat het hartje net begon met kloppen, dus waarschijnlijk zou ik nu dan zo’n 5 weken en 4 dagen / 5 weken en 5 dagen zwanger zijn. Dit vond ik vreemd aangezien het al 3 weken geleden was dat ik een positieve test in mijn handen had, ik zou eigenlijk zo’n 7 weken zwanger zijn. Dit gaf mij meer twijfels en een slecht gevoel. De verloskundige probeerde me gerust te stellen. “Het ziet er erg goed uit en je bent hartstikke zwanger! Pas tussen de 10-12 weken maken we de termijnecho waarbij definitief wordt vastgesteld hoe lang je zwanger bent. Maak je geen zorgen want dan worden de dagen er weer aan geplakt”. Dit hield ik in mijn achterhoofd en daarmee probeerde ik mezelf ook gerust te stellen. We planden twee afspraken in. Een week later mochten we terug komen voor weer een echo en twee weken later planden we de intake.

De derde echo
Op maandag 5 oktober gingen we weer naar de verloskundige toe, om 7.30 uur. Ik was nerveus en bang voor slecht nieuws, maar ergens had ik er evengoed wel vertrouwen in. Toch bleef dat slechte gevoel aan me knagen maar met alle macht drukte ik het weg. Ik kond meteen op het bedje gaan liggen en er werd een echo via de buik gemaakt. Ik zag meteen de vruchtzak zitten, veel duidelijker dan de vorige keer. Yes! Dacht ik, die is gegroeid. Maar waar zat het vruchtje dan? Moest ik die niet meteen zien? De verloskundige gaf aan dat ze weer een inwendige echo wilde maken. Met ondertussen 8 weken en 1 dag kreeg dat nare gevoel binnen in mij meer ruimte. Inwendig zag ik de vruchtzak duidelijk in beeld en op een gegeven moment ook het witte bolletje met in het midden een knipperend streepje. “Zo te zien begint het hartje net te kloppen, ik denk dat je nu zo’n 5 weken en 2 dagen bent”. Toen moest ik slikken. “Maar ik ben nu zo’n 8 weken zwanger, en vorige week zei je 5 weken 4 dagen…” De verloskundige keek me aan en vroeg me om de vorige echo te laten zien. “Dat ziet er niet zo goed uit” zei ze uiteindelijk.

Mijn hart bonkte in mijn keel toen we weer gingen zitten. De verloskundige vroeg wanneer ik mijn positieve test had. Ik antwoordde met 4 weken geleden. Ze vroeg me of het niet een vals-positieve test geweest kon zijn en ik gaf aan dat de testen die ik daarna deed, mooi waren opgelopen. “Dat legt de kaarten wel erg scheef.. dan ziet het er naar uit dat dat het niet goed gaat. Ik denk dat je rekening moet houden dat er meer kans is dat het fout gaat, dan dat het goed gaat.” Ze ging de gynaecoloog bellen om een afspraak in te plannen. We zouden daar meer informatie krijgen en daarna konden we eventueel een beslissing maken om de zwangerschap af te breken. Donderdag 8 oktober konden we terecht. En met dat nieuws gingen we naar huis. Teleurgesteld, erg onzeker en verdrietig.

De dagen daarna
Dinsdagochtend ben ik gaan werken. De ene huilbui werd gevolgd door de andere en allerlei scenario’s spookten door mijn hoofd waardoor de concentratie ver te zoeken was. En die verdomde zwangerschapshormonen maakte het al helemaal moeilijk. Tegen de middagpauze ging ik naar huis en kroop ik samen met Dennis op de bank waar ik alles eruit heb gegooid wat in mijn hoofd omging. Als het kindje nog leeft, maar de gynaecoloog geeft het geen kans dan moet ik gewoon abortus plegen. En wat als er wordt gezegd dat het kindje 50% kans heeft om gezond door te groeien, dat betekend dat er nog 50% kans overblijft dat het misschien zwaar gehandicapt is of in een later stadium overlijd.. dan is het toch beter om nu, in de eerste weken van de zwangerschap, de keuze te maken. Toch? Behalve als het kindje dus wel gezond is.. De rest van de scenario’s die ik voor me zag, bespaar ik jullie. Maar het zag er slecht uit. In de eerste 14 weken van de zwangerschap groeien alle kindjes even snel. Een bepaalde achterstand, en zeker een achterstand van 2-3 weken is gewoon een erg slecht teken. Er gaat dan iets niet goed in de ontwikkeling en als het kindje daarna in dat zelfde tempo verder ontwikkeld, wat voor een gevolg heeft dat dan verder?

Deze dagen waren een heftige en emotionele rollercoaster waar allerlei scenario’s, afgewisseld met allerlei emoties, voorbij kwamen. Dennis en ik zijn veel met elkaar blijven praten. We waren vanaf het begin duidelijk tegen elkaar geweest en dat heeft heel erg goed geholpen. Wat ook goed heeft geholpen, was het luisteren naar mijn eigen gevoel. Mijn gevoel zei me dat het niet goed zat en dat ik me op de klap moest voorbereiden. Maar hoe doe je dat?

Naar de gynaecoloog
En toen was het donderdag 8 oktober. De uren gingen snel voorbij, en daarmee groeide mijn ongerustheid ook heel snel. We konden om 15.45 uur terecht. Toen we in de auto stapte, zag ik het helemaal niet meer zitten en met alle macht probeerde ik me in te houden. Ik wilde niet gaan huilen. Op het moment dat we de parkeerplaats van het ziekenhuis opreden, begon het liedje “Superheroes” van The Script op de radio te spelen. En toen brak ik. Dat uitgerekend dit liedje op dit moment op de radio kwam, zag ik als een soort teken of zo. Een teken dat ik me moest voorbereiden op slecht nieuws “..You’ve been struggling to make things right, that’s how a superhero learns to fligh. Every day every hour, turn the pain into power..”.

Ik droogde mijn tranen en Dennis en ik liepen naar de poli om te wachten tot we naar binnen konden. Na een aantal minuten werden we naar binnen geroepen door de gynaecoloog en de details van deze afspraak zal ik jullie besparen. Dit was echt een verschrikkelijke gynaecoloog en ze heeft ons echt ontzettend slecht behandeld. Er werd een echo gemaakt en we vroegen hoe het er voor stond. Zag het er goed uit of slecht? Daarop zei ze dat dit een vruchtje van 6 weken was, 0.5cm groot, waarvan het hartje nog moest gaan kloppen, maar ze ging ons echt geen hoop geven. Het duizelde ons want we hadden geen duidelijke informatie gekregen, en een aantal opmerkingen die ze maakte waren zo kwetsend.. We waren toen we naar huis reden, erg boos geworden. Hoe kan ze ons nu zo’n rare verhalen vertellen en hoe kan ze ons nu zo behandelen? En waarom was ze niet duidelijk, want kan het nog goed komen of moesten we ons voorbereiden op een miskraam?

Missed abortion
Ik belde de verloskundige omdat ze dat had gevraagd en ze gaf aan dat ze net een mailtje van de gynaecoloog had ontvangen. Ik vroeg wat erin stond en ze antwoorden dat ik o.a. een missed abortion had gehad. Een missed abortion? Ik vroeg de verloskundige wat dat was en ze antwoorden dat het kindje was gestorven maar dat de miskraam nog niet vanzelf op gang was gekomen. Hier schrok ik van want om deze informatie hadden we gevraagd bij de gyn, maar ze ontweek alle vragen door rare opmerkingen te maken. Ik vertelde in het kort onze ervaring met deze gynaecoloog en ik vroeg of we zaterdag evengoed bij haar terecht konden voor nog een echo en dat was gelukkig geen probleem. Ik had bij haar met een echo het hartje zien kloppen, dus als ik zaterdag geen hartje zag kloppen dan had ik voor mezelf zekerheid.

De vierde echo
Om 7.30 uur zaten we zaterdag 10 oktober weer bij de verloskundige. Ze vroeg naar ons verhaal van de gynaecoloog en dit keer vertelden we wat uitgebreider wat er was voorgevallen. Daarna kregen we weer een echo en daarop was geen hartslag meer te zien. Het kindje was gestopt met groeien en gestorven, het was echt een missed abortion. Ik zag de vruchtzak en het stille vruchtje op het echo-scherm. Net zo groot als een week geleden. Bijna net zo groot als twee weken geleden. Verdorie, wat deed het pijn. We bespraken nog het een en ander en daarna maakte ze voor zondag 11 oktober een afspraak in het ziekenhuis, bij een andere gynaecoloog. Bij hem konden we onze opties doorspreken.

Terug bij de gynaecoloog
De gynaecoloog waarbij we zondag terecht konden, was een hele rustige en vriendelijke man. Hij heeft de bevalling van Kelly begeleid, dus van haar had ik al het een en ander gehoord over hem. Er werd weer een inwendige echo gemaakt en hij meette het vruchtje op. Het vruchtje had inderdaad geen hartslag en was nog maar zo’n 0.21cm, dus een stuk kleiner dan een aantal dagen geleden. Deze gynaecoloog bevestigde de missed abortion en daarna gaf hij ons 3 opties.
1. Wachten tot de miskraam vanzelf tot stand zou komen. Maar omdat er op dit moment nog niets aan de hand was, kon dat goed nog een hele tijd duren.
2. Cytotec-tabletjes gebruiken om de miskraam op te wekken. Er was 75% kans dat het helemaal goed zou gaan, maar bij 25% van de gevallen moest er als nog een curettage volgen omdat er nog wat weefsel achter was gebleven of omdat de tabletjes niets hadden gedaan.
3. Een curettage waarbij de baarmoeder wordt leeggehaald onder narcose, maar met een klein risico op verklevingen in de baarmoeder.
Wij kozen voor de tweede optie, de cytotec-tabletjes. Ik wilde wel wachten tot het volgende weekend, omdat ik dan niet alleen hoefde te zijn als ik ze zou gebruiken. Met deze informatie en de cytotec-tabletjes op zak gingen we naar huis. Nu moeten we wachten. Wachten op de miskraam.

2 gedachten over “Mijn missed abortion

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

dead.gif cute.gif doh.gif angry.gif mad.gif blinkhearts.gif wink.gif side.gif huh.gif yes.gif nod2.gif nod.gif yay.gif tired.gif silenced.gif wtf.gif wow.gif wave.gif cool.gif star.gif blink.gif shit.gif sexy.gif confused.gif spinning.gif news.gif omg.gif nope.gif no.gif 2inlove.gif lol.gif kiss.gif idea.gif hmm2.gif hiya.gif hey.gif inlove.gif heart.gif eww.gif duh.gif doh2.gif silly.gif coolwink.gif boo.gif blush.gif ahh.gif angel.gif tongue.gif grin.gif questionmark.gif side2.gif blank.gif smile.gif sad.gif sadnope.gif exclam.gif shocked.gif upsidedown.gif 

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.